Çocuk ve İsim Sözlüğü

İsim anlamları – H

HİKEM: (Ar.) Er. – Hikmetler.

HİKMEDDİN: (Ar.) Er. – Dinin hikmeti. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

HİKMET: (Ar.). 1. Hakimlik, feylesofluk. 2. Sebeb, gizli, Allah’ın hikmeti. 3. Felsefe. 4. Ahlaki söz, öğüt verici, kısa öz, öğretici söz. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

HİKMETULLAH: (Ar.) Er. 1. Ancak Allah’ın bileceği iş. 2. Allah’ın hikmeti.

HİLÂ: (Ar.) Er. – Hükümdarın taltif etmek istediği kimseye verdiği kıymetli elbise. Hil’at.

HİLÂL: (Ar.) Ka. 1. Hilal, yeni ay şeklinde olan ay, ayça, gençay. 2. Bir yazı sitili. 3. Hilaliyye:Kadiri tarikatı şubelerinden birinin adı.

HİLMİ: (Ar.) Er. – Yumuşak huylu, sakin tabiatlı.

HİLMİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Hilmi).

HİLYE: (Ar.) Ka. 1. Süs, zinet, cevher. 2. Güzel sıfatlar. 3. Güzel yüz. 4. Bir yazı sitili. 5. Hz. Muhammed’in mübarek vasıflarını ve güzelliklerini anlatan manzum ve mensur eser.

HİMAYET: (Ar.) Er. – Koruma, korunma.

HİMMET: (Ar.) Er. 1. Gayret, emek, çalışma, çabalama. Yüksek irade. 2. Ermiş kimsenin tesiri. 3. Türk dil kuralları açısından “d/t” olarak kullanılır.

HİMYER: (Ar.) Er. – Yemen’de bir kavmin adı.

HİND: (Ar.) Ka. 1. Hindistan. 2. Sahabeden Ebu Süfyan’ın karısı.

HİRAM: (Fars.) Er. – Salınma, salınarak edalı yürüme.

HİSAR: (Ar.). 1. Kuşatma, etrafını sarma. 2. Kale etrafı islihkamlı bent. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

HİŞAM: (Ar.) Er. – Nisam el-Melik: Emevi halifesi.

HİZBER: (Ar.) Er. 1. Arslan, esed, gazanfer, şir, bahadır. 2. Cesur, yürekli adam.

HİZBULLAH: (Ar.) Er. – Allah’a inananlar topluluğu.

HİZRAN: (Fars.) Ka. 1. Hezaren ağacı. 2. Harun er-Reşid’in annesi.

HOŞEDA: (Fars.) Ka. – Hareket ve davranışı hoş, güzel. Cazibeli.

HOŞENDAM: (Fars.) Ka. – Boyu bosu güzel, düzgün olan.

HOŞFİDAN: (Fars.) Ka. – Güzel endamlı, boylu boslu kadın.

HOŞKADEM: (Fars.) Ka. – Ayağı uğurlu.

HOŞNEVÂ: (Fars.) Ka. – Güzel sesli.

HOŞNİGAR: (Fars.) Ka. – Güzel, hoş sevgili.

HOŞTEN: (Fars.) Ka. – Güzel vücutlu.

HUBEYB: (Ar.) Er. 1. Küçük taze buğday taneceği. Tanecik. Hubeyb b. Adiyy el-Ensarî (Öl. 625): İslam’ın ilk şehitlerindendir. Uhud’un ardından tutsak edildi ve Mekke’ye köle olarak götürüldü. Uhud’ta öldürülen Haris’e mukabil, işkence edilerek vahşi bir biçimde kazığa vuruldu ve şehid oldu.

HUBTER: (Fars.) Ka. – Pek güzel, en güzel.

HÜCCET: (Ar.) Er. – Delil.

HUCESTE: (Fars.) Ka. – Uğurlu, hayırlı, kutlu.

HUCURAT: (Ar.) 1. Hücreler odalar. 2. Kur’an-ı Kerim’in 49. suresinin adı.

HUD: (Ar.) Er. – Hz. Hud (a.s). Ad kavmine gönderilen peygamber. -Kur’an’da ismi geçen 24 peygamberden biridir. Dalalet ve sapıklık içinde olan kavmini ıslah için çok uğraştı fakat onlar, Hud’a inanmadılar ve ani bir fırtına ile yok olarak tarihten silindiler.

HUDA: (Ar.). 1. Doğru yol gösteren, hidayet eden. 2. Allah’ın isimlerinden. 3. Kur’an-ı Kerim. Ek almadan isim olarak kullanılmaz. Hudanur gibi.

HUDAVENDİGAR: (Fars.) Er. 1. Sahip, hükümdar, bay. 2. Fars edebiyatında Allah manasında kullanılır.

HUDAVENDİ: (Fars.) Er. 1. Hükümdarlık. 2. Efendi, sahip, maliklik. 3. Hakim, hükümdar.

HUDAYİ: (Fars.) Er. – Allah’a mensup, Allah’ın yarattığı.

HUDEYBİYE:  (Ar.) Er.   1.  Mekke’den ağır yürüyüşle 17 km mesafede bir vadi. 2. İslam tarihinde Hudeybiye Musalahası olarak bilinen anlaşmanın yapıldığı yer.

HULAGU: (Fars.) Er. – Moğol hükümdarı olup, İran’da Moğol hanedanının kurucusudur.

HULKİ: (Ar.) Er. 1. Hulk, yaratılışla ilgili, doğal tabi. 2. İyi ahlaklı, iyi huylu.

HULUSİ: (Ar.) Er. 1. Halis olan, saf, iç temizliği. 2. Samimi, candan. -(bkz. Halis).

HUMEYRA: (Ar.) Ka. 1. Beyaz tenli kadın. 2. Hz. Aişe’nin lakabı.

HUNALP: (Tür.) Er. – Cesur, kahraman.

HUNDE: (Ar.) Ka. – Sükun, sulh ve mütareke, (bkz. Hudeybiye). – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

HURDAZ: (Fars.) Er. – Farsların kullandığı şemsi senenin 3. ayına verilen isim.

HURİ: (Ar.) Ka. 1. Cennet kızı. 2. Sevgili. – Daha çok lakab olarak kullanılır.

HURİSER: (a.f.i.) Ka. – Cennet kızlarının başı, hurilerin başı.

HURİYE: (Ar.) Ka. – Coşkunluk hallerinde hurilerle buluştuklarına inanan bir tarikat.

HURREM: (Fars.) Ka. 1. Şen, sevinçli, güleryüzlü, gönülaçan, taze, hoş. 2. Bir yazı sitili. 3.Hurrem Sultan: Kanuni Sultan Süleyman’ın gözde zevcelerinden. Osmanlı siyasetinde etkin rol oynayan hanımlardan.

HURŞİD: (Fars.) Er. – Güneş, aftab, mihr, şems. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır.

HUSREV: (Ar.) Er. – Hükümdar, padişah.

HUZUR: (Ar.) Er. – Baş dinçliği, gönül rahatlığı, dirlik, erinç.

HÜCCET: (Ar.) Er. 1. Senet, vesika, delil. 2. Seçkin alimlere verilen unvan. – Hüccetü’l-İslam:Gazali.

HÜDAİ: (Ar.) Er. – (bkz. Hüdayi).

HÜDAVENDİGAR: (Fars.) Er. 1. Amir, hükümdar. 2. Osmanlı padişahlarından I. Murad’ın ünvanı.

HÜLYA: (Ar.) Ka. – Kuruntu.

HÜMA: (Ar.) Er. 1. Devlet kuşu. 2. Saadet, mutluluk.

HÜMEZE: (Ar.) – Birini arkasından çekiştirmek. Kur’an-ı Kerim’in 104. suresinin adı. İsim olarak kullanılmaz.

HÜNER: (Fars.) Ka. – Bir işte gösterilen incelik ve beceriklilik, maharet, ustalık marifet.

HÜNKAR: (Fars.) Er. 1. Uğurlu. 2. 15-29 yaş arasında Osmanlı Sultanlarına verilen isim.

HÜR: (Ar.) Er. – Özgür, bağımsız.

HÜRAY: (a.t.i.). – Ay gibi özgür, ay kadar bağımsız. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

HÜRCAN: (a.t.i.). (bkz. Hüray).

HÜRDOĞAN: (a.t.i.) Er. – (bkz. Hüray).

HÜREYRE: (Ar.) Er. Kedicik, kedi yavrusu. – Ebu Hüreyre: Ashab-ı Kiram’dan en çok hadis rivayet eden sahabi. Kedi yavrularını çok sevdiği için bu ismi aldığı söylenir.

HÜRGÜL: (Tür.) Ka. – Gül gibi özgür güzel.

HÜRKAL: (Tür.) Er. – Esir olma.

HÜRKAN: (Tür.) Er. – Özgür soydan gelen.

HÜRMET: (Ar.) Ka. – Saygı.

HÜRMÜZ: (Fars.) Er. 1. Zerdüştlerin hayır tanrısı. 2. Eski İran takviminde güneş yılının ilk günü. 3. Jüpiter, müşteri, erendiz. 4. Sasani sülalesinden 5. padişahın adı.

HÜROL: (Tür.) Er. – (bkz. Hürkal).

HÜRREM: (Fars.) Ka. 1. Yeşil taze. 2. Gönülaçıcı. 3. Şen şakrak, sevinçli.

HÜRRİYET: (Ar.) Ka. 1. Hürlük, serbestlik. 2. İstediğini herhangi bir engelle karşılaşmadan karar dairesi içinde yapabilme hali.

HÜRSEL: (Tür.) Er. – (bkz. Hürol).

HÜRSEV: (Tür.) Er. – Hürriyeti seven kişi.

HÜRYAŞ AR: (Tür.) Er. (bkz. Hürsev).

HÜSAM: (Ar.) Er. – Keskin kılıç.

HÜSAMEDDİN: (Ar.) Er. 1. Dinin keskin kılıcı. 2. Mevlana’nın halifesi olan Hüsameddin Çelebi, Mevlana’nın Mesnevi’yi dikte ettirdiği kişidir. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

HÜSEYİN: (Ar.) Er. 1. Küçük sevgili. 2. Hz. Muhammed (s.a.s.)’in torunu, Hz. Ali’nin küçükoğlu.

HÜSMEN: (Tür.) Er. – Hüseyin’den bozma olarak yapılan isim.

HÜSNİ: (Ar.) Er. – Güzelliğe ait, güzellikle ilgili.

HÜSNİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Hüsni).

HÜSNÜ: (Ar.) Ka. – Çok güzel.

HÜSNÜGÜL: (a.f.i.) Ka. – Gülün güzelliği.

HÜSNÜGÜZEL: (Tür.) Ka. – Sarı çiçekli, güzel yapraklı süsbitkisi.

HÜSNÜHAL: (Ar.) Ka. – Davranış güzelliği.

HÜSREV: (Fars.) Er. 1. Padişah, hükümdar, sultan. 2. Hüsrev şirin masalının erkek kahramanı. –Hüsrev: Eserlerini daha çok Farsça yazmış bir Türk şairi ve edibi olup 1253-1325 yıllan arasında Hindistan’da yaşamıştır.

HÜTEYN: (Ar.) Er. – Hicaz ve Mısır’da dağınık halde yaşayan büyük bir göçebe kabile.

HÜVARE: (Ar.) Ka. – Berberi kabilesinin en önemlilerinden birinin adı.

HÜVEYDÂ: (Fars) Ka. – Açık, apaçık, belli, besbelli, zahir.

HÜZEY: (Ar.) Er. – Kuzey Arabistan’da büyük bir Arap kabilesi.

HÜZZAM: (Fars.) Ka. – Türk müziğinin en eski birleşik makamlarından.

Önceki sayfa 1 2 3

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Göz Atın
Kapalı
Başa dön tuşu