Efendimiz S.A.V'in [
Medine ] Hayat'ı
(622-632)
Veda Haccı
Hicretin 10. senesi, Zilhicce ayı. (Milâdî, Mart 632.) Resûl-i Ekrem Efendimiz,
Hicretin onuncu yılının Zilkàde ayında iken hacca hazırlandı. Medine’deki
Müslümanlara da haccetmek üzere hazırlanmalarını emir buyurdu. Ayrıca, Medine
dışındaki Müslümanlara da bu maksatla hazırlanıp Medine’de toplanmaları için
haber gönderdi.
Bu haber üzerine, haccetmek arzusunda olan binlerce Müslüman Medine’ye akın
etmeye başladı. Çok geçmeden Medine îmân ve İslâmın nuruyla münevver simalarla
dolup taştı. Medine etrafında çadırlar kuruldu.
Müslümanlar eşsiz bir bayram sevinci yaşarken, Resûl-i Kibriyâ Efendimiz de,
tebliğ ettiği azametli davanın muazzam neticesini görmenin huzur ve saadeti
içinde Cenâb-ı Hakka hamd ve şükrediyordu.
Medine’den ayrılış
Zilkâde ayının çıkmasına beş gün vardı. Günlerden Cumartesi idi.
Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, Medine’de yerine Ebû Dücâne es-Sâidî’yi vekil tayin
etti.1 Hâne-i Saadetinde yıkandı. Güzel kokular süründü. Yeni elbiseler giydi.
Öğleye doğru Hâne-i Saadetinden çıkıp Mescid-i Şerife gitti. Öğle namazını
kıldırdı.2
Fahr-i Âlem Efendimiz, etrafını nurânî halkalar halinde sarmış olan yüz bini
aşkın Müslümanla birlikte Medine’den hareket ederek Zülhuleyfe mevkiine vardı.
Geceyi, muazzam, cemaatıyla burada geçirdi.
Ertesi günü, öğle namazını burada edâ ederek ihrama girdi ve herbiri insanlık
âleminin birer yıldızı olan Sahabîleriyle birlikte Mekke-i Mükerremenin yolunu
tuttu.
Fahr-i Âlem Efendimizin beraberinde bütün Ezvâc-ı Tahirat ve hayattaki tek
evlâdı Hz. Fâtıma da vardı.
Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, devesi Kasva’nın üzerinde idi. On binlerce Sahabî o
Mânevi Güneşin etrafında yörüngelerini kaybetmeyen gezegenleri andırıyordu.
Dillerde sadece telbiye vardı:
“Lebbeyk Allahümme Leybeyk. Lebbeyke lâ şerîke leke Lebbeyk. İnnelhamde
vennimete leke ve’l-mülk. Lâ şerike leke.”
Sanki yeryüzü bir ağız olmuş, aynı “telbiye”yi yüzbinler dil ile tekrarlıyordu.
Fahr-i Âlem Efendimiz ve Sahabîlerin sevinç ve heyecanına âdeta yer ve gök
iştirak ediyordu.
Mekke’ye varış
Tarih: Zilhicce ayının dördü, Pazar günü, sabahın erken saatleri.
Fahr-i Âlem Efendimiz, etraftan gelenlerin de katılmasıyla yüz bini aşkın
Müslüman hacılarla Mekke’ye üst kısmından, Seniyyetü’l-Kedâ mevkiinden girdi.1
Kâbe-i Muazzamayı görünce, “Yâ Rabbi! Bu muazzam mâbedin azamet, şeref, keramet
ve mehabetini arttır”2 diye duâ etti.
Bundan sonra Peygamber Efendimiz (a.s.m.) Beytullaha vardı. Hacerü’l-Esvedi
istilâm etti3 ve o köşeden Kâbe-i Muazzamayı tavafa başladı. Tavafın ilk üç
devresinde adımlarını kısaltıp, omuzlarını silkelemek suretiyle hızlı ve çalımlı
bir şekilde yürüdü. Kalan dört devresini ise ağır ağır yürüyerek tavafını
tamamladı.
Kâbe’nin etrafını yedi defa dolaşarak tavafı tamamladıktan sonra Makam-ı
İbrahime vardı. Orada iki rekât namaz kıldı.1 Sonra tekrar dönüp Hacerü’l-Esvedi
istilâm etti. Bu esnada Hz. Ömer’e, “Ey Ömer! Sen, güçlü kuvvetlisin.
Hacerü’l-Esvede yetişmek için başkasına omuz vurma! İnsanları, güçsüzleri
rahatsız etme! Eğer, tenhâ bulursan onu istilâm et! Yok tenhâ bulamazsan,
uzaktan el sürüp öpme işareti yap ve kelime-i Tevhid oku, tekbir getir”2
buyurdu.
Peygamberimizin sa’y edişi
Resûl-i Kibriyâ Efendimiz, bundan sonra Safa Tepesine çıktı. Orada Cenâb-ı Hakka
hamd ve şükrünü takdim etti. Buradan inerek Safâ ve Merve arasında yedi kere
sa’y etti.
Mina’ya gidiş
Mekke’de Pazar, Pazartesi, Salı ve Çarşamba günleri kalan Resûl-i Kibriyâ
Efendimiz, Perşembe günü Mina’ya gitti. Öğle, ikindi, akşam ve yatsı namazlarını
orada cemâatla edâ etti. Geceyi orada geçirdi. Zilhicce’nin dokuzu Cuma günü
sabah namazını edâ ettikten sonra Mina’dan Arafat’a doğru hareket etti.3
Ashab-ı Kiramın getirdiği telbiye ve tekbirlerle âdeta yer gök çınlıyordu.
Vedâ Hutbesi
Arafat’ta Allah’a hamd ve senâdan sonra hususî olarak o sırada hazır bulunan yüz
bini aşkın (120.000) Sahabîye, umumî olarak da bütün Müslümanlara, bütün
insanlığa değişmez, eskimez ölçüler ihtiva eden şu hutbesini irâd buyurdu:
“Bismillâhirrâhmânirrahîm.
“Ey insanlar!
“Sözümü iyi dinleyiniz. Bilmiyorum, belki bu seneden sonra sizinle burada bir
daha buluşamayacağım.
“İnsanlar!
“Bugünleriniz nasıl mukaddes bir gün ise, bu aylarınız nasıl mukaddes bir ay
ise, bu şehriniz (Mekke) nasıl mübarek bir şehir ise, canlarınız, mallarınız,
namuslarınız da öyle mukaddestir, her türlü tecâvüzden korunmuştur.
“Ashabım!
“Muhakkak Rabbinize kavuşacaksınız. O da sizi yaptıklarınızdan dolayı sorguya
çekecektir. Sakın benden sonra eski sapıklıklara dönmeyiniz ve birbirinizin
boynunu vurmayınız! Bu vasiyetimi, burada bulunanlar, bulunmayanlara ulaştırsın.
Olabilir ki, burada bulunan kimse, bunları daha iyi anlayan birisine ulaştırmış
olur.
“Ashabım!
“Kimin yanında bir emanet varsa, onu hemen sahibine versin. Biliniz ki, faizin
her çeşidi kaldırılmıştır. Allah böyle hükmetmiştir. İlk kaldırdığım faiz de
Abdülmuttalib’in oğlu (amcam) Abbas’ın faizidir. Lâkin anaparanız size âittir.
Ne zulmediniz, ne de zulme uğrayınız.
“Ashabım!
“Dikkat ediniz, Cahiliyeden kalma bütün âdetler kaldırılmıştır, ayağımın
altındadır. Cahiliye devrinde güdülen kan dâvâları da tamamen kaldırılmıştır.
Kaldırdığım ilk kan dâvâsı, Abdülmuttalib’in torunu İyas bin Rabia’nın kan
dâvâsıdır.
“Ey insanlar!
“Muhakkak ki, şeytan şu toprağınızda kendisine tapılmaktan tamamen ümidini
kesmiştir. Fakat siz bunun dışında ufak tefek işlerinizde ona uyarsanız, bu da
onu memnun edecektir. Dininizi korumak için bunlardan da sakınınız.
“Ey insanlar!
“Kadınların haklarını gözetmenizi ve bu hususta Allah’tan korkmanızı tavsiye
ederim. Siz kadınları, Allah’ın emaneti olarak aldınız ve onların namusunu
kendinize Allah’ın emri ile helâl kıldınız. Sizin kadınlar üzerinde hakkınız,
kadınların da sizin üzerinizde hakkı vardır. Sizin kadınlar üzerindeki hakkınız;
yatağınızı hiç kimseye çiğnetmemeleri, hoşlanmadığınız kimseleri izniniz
olmadıkça evlerinize almamalarıdır. Eğer gelmesine müsaade etmediğiniz bir
kimseyi evinize alırlarsa, Allah, size onları yataklarında yalnız bırakmanıza ve
daha olmazsa hafifçe dövüp sakındırmanıza izin vermiştir. Kadınların da sizin
üzerinizdeki hakları, meşru örf ve âdete göre yiyecek ve giyeceklerini temin
etmenizdir.
“Ey mü’minler!
“Size iki emanet bırakıyorum, onlara sarılıp uydukça yolunuzu hiç şaşırmazsınız.
O emanetler, Allah’ın kitabı Kur’ân-ı Kerim ve Peygamberinin (a.s.m.)
sünnetidir.
“Mü’minler!
“Sözümü iyi dinleyiniz ve iyi belleyiniz! Müslüman Müslümanın kardeşidir ve
böylece bütün Müslümanlar kardeştirler. Bir Müslümana kardeşinin kanı da, malı
da helâl olmaz. Fakat malını gönül hoşluğu ile vermişse o başkadır.
“Ey insanlar!
“Cenab-ı Hak her hak sahibine hakkını vermiştir. Her insanın mirastan hissesini
ayırmıştır. Mirasçıya vasiyet etmeye lüzum yoktur. Çocuk kimin döşeğinde
doğmuşsa ona âittir. Zina eden kimse için mahrumiyet vardır. Babasından
başkasına âit soy iddia eden soysuz yahut efendisinden başkasına intisâba kalkan
köle, Allah’ın, meleklerinin ve bütün insanların lânetine uğrasın. Cenâb-ı Hak,
bu gibi insanların ne tevbelerini, ne de adalet ve şehâdetlerini kabul eder.
“Ey insanlar!
“Rabbiniz birdir. Babanız da birdir. Hepiniz Âdem’in çocuklarısınız, Âdem ise
topraktandır. Arabın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap üzerine üstünlüğü
olmadığı gibi; kırmızı tenlinin siyah üzerine, siyahın da kırmızı tenli üzerine
bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvada, Allah’tan korkmaktadır. Allah
yanında en kıymetli olanınız, Ondan en çok korkanınızdır.
“Âzâsı kesik siyahî bir köle başınıza âmir olarak tayin edilse, sizi Allah’ın
kitabı ile idare ederse, onu dinleyiniz ve itaat ediniz.
“Suçlu kendi suçundan başkası ile suçlanamaz. Baba, oğlunun suçu üzerine, oğlu
da babasının suçu üzerine suçlanamaz.
“Dikkat ediniz! Şu dört şeyi kesinlikle yapmayacaksınız: Allah’a hiçbir şeyi
ortak koşmayacaksınız. Allah’ın haram ve dokunulmaz kıldığı canı, haksız yere
öldürmeyeceksiniz. Zina etmeyeceksiniz. Hırsızlık yapmayacaksınız.
“İnsanlar Lâ ilâhe illallah deyinceye kadar onlarla cihad etmek üzere
emrolundum. Onlar bunu söyledikleri zaman kanlarını ve mallarını korumuş
olurlar. Hesapları ise Allah’a âittir.
“İnsanlar!
“Yarın beni sizden soracaklar, ne diyeceksiniz?”
Sahabe-i Kiram hep birden şöyle dediler:
“Allah’ın elçiliğini ifâ ettiniz, vazifenizi hakkıyla yerine getirdiniz, bize
vasiyet ve nasihatta bulundunuz, diye şehâdet ederiz.”
Bunun üzerine Resûl-i Ekrem Efendimiz (a.s.m.) şehâdet parmağını kaldırdı, sonra
da cemaatin üzerine çevirip indirdi ve şöyle buyurdu:
“Şahid ol, yâ Rab! Şahid ol, yâ Rab! Şahid ol, yâ Rab!”1
Öğle ve ikindi namazlarının beraber kılınışı
Resûl-i Ekrem Efendimiz, bütün insanlığa en yüksek ve kudsî bir ders olan Vedâ
Hutbesini sona erdirdiği sırada Hz. Bilâl-i Habeşî öğle ezanını okumaya başladı.
Resûl-i Ekrem Efendimiz ve Ashab-ı Kiram, huşu içinde susup ezanı dinlediler.
Ezan bitince, Hz. Bilâl kaamet getirdi. Fahr-i Kâinat Efendimiz, o muhteşem
cemaata imam olup önce öğle namazını kıldırdı. Sonra yine kaamet getirilerek
ikindi namazını kıldırdı. Böylece Resûl-i Ekrem Efendimiz, bir ezan iki kaametle
iki vaktin namazını birleştirdi.2
İlk işâret
İkindiden sonraydı, vakit akşama yakındı. Resûl-i Ekrem Efendimiz, devesi
Kasvâ’nın üzerindeydi. Bu sırada şu âyet-i kerime nâzil oldu:
“Bugün sizin dininizi kemâle erdirdim, üzerinizdeki nimetimi tamamladım ve size
din olarak İslâmı seçtim.”1
Resûl-i Ekrem Efendimiz, bu âyeti okuyunca, Ashab-ı Kiram son derece sevinip
ferah duydular. Sadece biri ağlıyordu: Hz. Ebû Bekir. Sahabîler buna bir mânâ
veremediler. Niçin ağladığını sorduklarında, “Bu âyet, Resûlullahın (a.s.m.)
vefâtının yakın olduğuna delâlet ediyor. Onun için ağlıyorum”2 cevabını aldılar.
Hz. Ebû Bekir’in söylediği ve anladığı sır doğru idi. Zira bu âyet, Fahr-i
Kâinat Efendimizin dünyadan göç etme zamanının yaklaşmış olduğuna ilk işâret
idi. Çünkü, teklif ve tebliğ edilmesi gereken şeyler bittiğine göre, teklif ve
tebliğ edenin vazifesi de son bulacak demekti.
Aynı sırrı, Hz. Ömer’in de idrak ettiğini kaynaklar zikrederler.3
Arafat’tan Müzdelife’ye
Cuma günü, güneş battıktan sonra Fahr-i Kâinat Efendimiz (a.s.m.) devesi
Kasvâ’nın üzerinde ve terkisinde Üsâme bin Zeyd ile birlikte, Arafat’tan
Müzdelife’ye geldi. Bu sırada akşam namazı vakti çıkmış, yatsı namazı vakti
girmişti. Resûl-i Ekrem Efendimiz bir ezan iki kaametle önce akşam, arkasından
da yatsı namazını kıldırdı.4
Peygamber Efendimiz Cuma’yı Cumartesi’ye bağlayan geceyi Müzdelife’de geçirdi.
Cumartesi günü sabah namazını orada edâ ettikten sonra Meş’ar-ı Harama geldi.
Resûl-i Ekrem Efendimiz, Ashabına “Cemre’de1 atılacak ufak taşları toplayınız”
diye emretti ve taşların nasıl atılacağını gösterdi.
Sonra Akabe Cemresine birer birer yedi ufak taş attı. Her taş atışında “Allahü
ekber” diyerek tekbir getiriyordu. Bu arada Ashab-ı Kiram da aynı şekilde Cemre
taşlarını atıyorlardı.
Peygamberimiz Akabe Cemresine yedi taşı attıktan sonra Mina’ya döndü.
Kurban kesme
Resûl-i Kibriyâ Efendimiz oradan kurban kesme yerine gitti. Ömr-ü saadetlerinin
her bir senesi için bir kurban olmak üzere atmış üç kurbanı bizzat mübarek
elleriyle kesti.2 Saçlarını traş ettirdi. Kesilen saçlarını hatıra olsun diye
Sahabîlerine birer ikişer dağıttı. Bu da ashabından ayrılığının yaklaştığına
işâretti. Ayrıca: “Ey insanlar! Haccın usûl ve erkânını benden öğrendiniz.
Bilmem, ama belki bundan sonra benimle görüşemezsiniz” buyurarak da bu işâreti
kuvvetlendirdi.
Peygamberimizin (a.s.m.) saçının ön kısmı traş edildiği sırada, Hz. Halid bin
Velid, “Yâ Resûlallah” dedi, “alnın üzerindeki saçınızdan bana verir misiniz?”
Peygamber Efendimiz onun bu isteğini kabul etti ve kendisine saçının ön
kısmından bir kaç tel verip hayatında devamlı muzaffer olması için duâ etti. Hz.
Halid, mübârek saçları alıp gözüne sürdü, sonra da külâhının önüne yerleştirdi.
Resûl-i Ekrem Efendimizin o saç ve duâsının bereketi hürmetine Hz. Halid girdiği
her harpten muzaffer çıkmıştır. Nitekim kendisi de, “Ben, onu hangi tarafa
yönelttimse, orası fetholundu”3 demiştir.
Peygamberimizin ifâza tavafı
Resûl-i Ekrem Efendimiz, kurban bayramının birinci günü öğle vaktinden önce
ifâza (ziyâret) tavafını yapmak üzere Kâbe-i Muazzamaya gitti. Müslümanlara da
gitmelerini emir buyurdu. Tavafını yaptıktan sonra öğle namazını kıldı. Zemzem
Kuyusundan su içti.1
Resûl-i Ekrem Efendimiz o gün akşama doğru Mina’ya döndü.
Resûl-i Ekrem Efendimiz, kurban bayramının ikinci ve üçüncü günü, güneş batıya
doğru eğrildiği zaman yaya olarak Mina Mescidinden sonraki İlk Cemrenin yanına
vardı. Oraya birer birer yedi tane çakıl taşı attı. Her birini atarken “Allahü
ekber” diyerek tekbir getiriyordu.
Bundan sonra İkinci Cemre, ondan sonra da Cemre-i Akabe denilen Üçüncü Cemre’nin
yanına vardı. Her birisine birer birer yedi taş attı. Her birini atarken “Allahü
Ekber” diyerek tekbir getiriyordu.2
Muhassab’a gidiş
Zilhicce’nin on üçü, Salı günü. Resûl-i Ekrem Efendimiz, Mina’dan Muhassab
denilen taşlık yere gitti. Orada çadırı kurulmuştu. Bu sırada Ashab-ı Kirama
hitaben şöyle buyurmuştu.
“Allah, sözümü güzelce ezberleyip, sonra da onu duymayanlara ulaştıran
kimselerin yüzünü nurlandırıp neşelendirsin. Olabilir ki, anlayan kendisinden
daha iyi anlayana onu ulaştırır.
“İyi biliniz ki, üç şey mü’min ve Müslümanların kalblerine kin ve kıskançlık
sokmaz.
1. Allah’ın rızasını gözeterek ihlâs ile amel,
2. Müslüman olan âmirlere nasihat ve itaatta bulunmak,
3. Müslüman cemaata îtikâd ve sâlih âmelde tabi olmak.”3
Vedâ tavafı
Resûl-i Kibriyâ Efendimiz sabah namazından önce, Beytullaha tavaf için
gidileceğini Ashab-ı Kirama ilân etti. Daha Sonra Kabe-i Muazzamaya gidip veda
tavafını yaptı.1
Zilhicce’nin on dördü, Çarşamba günü. Resûl-i Kibriyâ Efendimiz ve Ashab-ı
Kiram, Vedâ Tavafından sonra, Mekke-i Mükerremeden Medine-i Münevvereye doğru
yola çıktılar. Gadir-i Hum Vadisinde konakladılar. Efendimiz orada öğle namazını
kıldırdı. Namaz bitince Ashabına, “Ey insanlar! Biliniz ki, ben de bir insanım!
Çok sürmez yüce Rabbimin elçisi gelecek, beni ebedî âleme çağıracak. Ben de onun
dâvetine icâbet edeceğim. Yakında size vedâ edeceğim” dedikten sonra sözlerine
şöyle devam etti:
“Eğer sadâkatle sarılırsanız, sizi doğru yolda muhafaza edecek iki şey
bırakıyorum: Onların birincisi Allah’ın Kitabı Kur’an’dır ki, içinde hidâyet ve
nur vardır. Ona sım sıkı sarılınız! İkincisi de Ehl-i Beytim’dir.”2 (*)
Bu sözlerinden sonra Hz. Ali’nin elinden tuttu. “Ben kimin mevlâsı isem, Ali de
onun mevlâsıdır” buyurdu ve arkasından, “Allah’ım! Ona dost olana dost, düşman
olana düşman ol!” diye niyazda bulundu.1
Peygamberimizin (a.s.m.) yakında ebedî âleme göç edeceğini haber veren
yukarıdaki sözleri, Ashab-ı Kiramı hüzne boğdu. Uğrunda canlarını fedâ
ettikleri, öz nefislerinden daha çok sevdikleri Kâinatın Efendisi aralarından
gidecekti.
Şimdiden âdeta kendilerini bir yetim kabul edip gözyaşları döküyorlardı.
Medine’ye varış
Medine görününce Peygamber Efendimiz üç defa tekbir getirdi. Sonra âdetleri olan
duâyı yaptı:
“Allah’tan başka ilâh yoktur. Allah tektir, ortağı yoktur. Mülk Onundur. Bütün
hamd de Ona mahsustur. O, her şeye kadîrdir.
“Rabbimize yönelici, günahlarımızdan tevbe edici, Rabbimize kulluk, secde ve
hamd edici olarak dönüyoruz.”2
Medine’ye girince Efendimiz doğruca Mescid-i Şerife vardı. Orada iki rekât namaz
edâ ettikten sonra Hâne-i Saadetine döndü.
Bu, Resûl-i Kibriyâ Efendimizin ilk ve son haccı oldu.
* * *
Yalancı Peygamberlerin Çıkışı
Esved-i Ansî’nin nübüvvet iddiâsında bulunması
Peygamber Efendimizin Veda Haccından sonra, etraftan gelen Müslümanlar
memleketlerine dönmüşlerdi. Aldıkları talimatları memleketlerine götürmüşler,
halka onları anlatmışlardı.
Veda Haccı esnasında inen (Mâide Sûresi, 3) âyet-i kerime dinin kemâle erdiğini
beyân ediyordu. Bu Resûl-i Kibriyâ Efendimizin aynı zamanda vefatının da
yaklaştığının ifadesi oluyordu. Bunu bir kısım Müslümanlar sezmişti. Veda
Haccından sonra Peygamber Efendimizin hastalanması ise bunu kuvvetlendirmişti.
Bu esnâda Araplardan bazı kimseler peygamberlik davasına kalkıştı.
Bunların ilki, Benî Ans Kabilesinden Esved-i Ansî diye tanınan Abhele bin Ka’b
idi. Kâhin ve hokkabaz bir adamdı. Sözleriyle halkı tesir altına alırdı.1
Yemen’de ortaya çıkan bu adam, peygamber olduğunu ve meleklerin kendisine vahiy
getirdiğini iddia etmeye başladı. Bir takım yalan, dolan ve hilelerle Yemen
ahalisinden bir çok kimseyi aldattı. Necran halkı da ona tâbi oldu. Daha sonra
San’a’ya gidip orayı da zaptederek fesad ve irtidat dâiresini genişletti.
Yemen’de bulunan Müslüman vali ve memurlar orayı terk etmek durumunda kaldılar.
Hz. Muaz bin Cebel, Ma’rib’de bulunan Ebû Mûsa el-Eş’ari Hazretlerinin yanına
gitti. Daha sonra ikisi oradan Hadramut’a gittiler.
Resûl-i Kibriyâ Efendimiz durumu haber aldı. Yemen’deki Müslümanlara; “Her nasıl
olursa olsun Abhele’nin hakkından geliniz” diye haber gönderdi.1
Yemen’deki Müslümanlar bu emir üzerine derhal harekete geçtiler. Sonunda onu
evinde öldürdüler. Esved’in öldürüldüğü haberi Medine’ye Peygamber Efendimizin
vefatından bir gün önce Pazar günü ulaştı. Yalancı Esved’in öldürülmesinden
sonra Müslüman vâli ve memurlar tekrar Yemen’e döndüler.
Müseylime-i Kezzabın peygamberlik iddiasıyla ortaya çıkışı
Yine Hicretin onuncu senesinde Müseylime-i Kezzab Yemâme’de peygamberlik
davasına kalkıştı.
Müseylime, daha önce Benî Hanife temsilcileri ile görüşüp Müslüman olmuştu.
Yemâme’ye dönünce irtidâd etti.2
İrtidat ettikten sonra Müseylime, Peygamberimize ortak olduğunu iddia etmeye ve
yaymaya başladı. Kısa zamanda, hokkabazlık ve sihirbazlığıyla Benî Hanif ve
Yemâme halkından bir çok kimseyi kandırıp etrafına topladı.
Hattâ, bir ara Kur’an-ı Kerim’i bile taklide kalkıştı. Bir takım gülünç sözler
dizip Kur’an diye okurdu. Uydurduğu laflardan bazıları şunlardı:
“Fil nedir? Filin ne olduğunu sana ne bildirdi?
“Onun hurma lifinden ip gibi kuyruğu ve uzun hortumu vardır.
“Bu Rabbimizin yarattıklarından azıcığıdır!”
Müseylime’yi gülünç duruma sokan bir başka sözü ise şuydu:
“Ey kurbağa kızı kurbağa! Ne diye nak nak, vak vak edip duruyorsun? Üstün suda,
altın balçıkta! Sen, ne suyu bulandırabilirsin, ne de içene mani olabilirsin!
Yarasa, sana ölüm haberini getirinceye kadar bekle!”1
Peygamber Efendimiz, Necid diyarında bulunan Müslümanlara da haber göndererek,
Müseylime-i Kezzab’ın hakkından gelmelerini emir buyurdu.
Resûl-i Kibriyâ Efendimizin ebediyyet âlemine irtihalinden sonra, Hz. Ebû Bekir,
Halid bin Velid komutasında Müseylime’nin üzerine bir ordu gönderdi. Vahşi bin
Harb, Hz. Hamza’yı şehid ettiği mızrağıyla onu öldürdü.
Üsâme Ordusu
Hicretin 11. senesi, Sefer ayının yirmi altısı, Pazartesi günü idi. Resûl-i
Kibriyâ Efendimizin hastalanmasından bir gün önceydi. Buna rağmen o, yine
İslâmın istikbal ve inkişâfını ilgilendiren tedbirler almak, gerekli
teşebbüslerde bulunmakla meşguldü.
Bizans, İslâm Devleti için her zaman bir büyük tehlike hüviyetini koruyordu. O
zamana kadar da gerekli dersi tam manasıyla almış değildi.
Bu sebeple Peygamber Efendimiz o tarafa büyük ehemmiyet veriyordu.
Pazartesi günü, Ashab-ı Kirama sefer için hazırlanmalarını emretti. Hedef belli
idi: Bizanslılarla, yâni Rumlarla muharebe. Emri duyan Müslümanlar evlerine
dağılıp süratle hazırlığa başladılar.
Ertesi gün, yani Salı günü Resûl-i Kibriyâ Efendimiz Üsâme bin Zeyd Hazretlerini
huzuruna çağırttı. Ona şu emri verdi:
“Seni hazırlanan ordunun başına komutan tayin ediyorum. Sürâtle harekete geç,
babanı şehid edenler üzerine yürü. Allah, sana zafer ihsan ederse, orada fazla
durma, geri dön!”1
Kaynak: Salih Suruç'un "Peygamberimizin Hayatı" isimli kitaptan alınmıştır.
|
Galeriden Seçmeler
