Hazret-i Lokman Allah'ın veli kullarından, güzel konuşan, hikmet sahibi salih
bir kişiydi. Kur'an'da ondan övgüyle bahsedilmektedir. Davud Aleyhisselâm
zamanında yaşamıştır. Siyah renkli bir köle idi. Fakat pek güzel sözleri, geniş
bilgisi ve üstün halleri vardı. Bir sohbet sırasında adamın biri ona şöyle
demişti:
- Sen bir koyun çobanıyken, insanlar sözlerini neden önemsiyorlar?
- Ben gözümü harama kapadım, dilimi tuttum, az yemekle yetindim, sözümü yerine
getirdim, beni ilgilendirmeyen şeylere karışmadım, sustum.
Hz. Lokman'ın efendisi, bir koyun kesip en iyi tarafından iki parçasını
kendisine getirmesini istemiş. O da kestiği koyunun dilini ve kalbini kesip
getirmiş. Sonra da bir koyun daha kesip en kötü iki parçasını atmasını istemiş.
O da kestiği koyunun dilini ve kalbini koparıp atmış. Efendisi bu işe bir anlam
vermeyip sebebini sorunca şöyle demiş:
- İyi oldukları zaman dilden ve kalpten iyisi yok, kötü oldukları zaman da
onlardan kötüsü yoktur!
- İnsanların hangisi daha alimdir? demişler.
- İnsanların bilgisinden yararlanıp kendi bilgisini arttırandır, demiş.
Şu hikmetli sözler ona aittir:
- Dört yerde dört şeyi korumak, iki şeyi unutmamak, iki şeyi de unutmak gerekir.
Korunacak şeyler: Namazda gönül, halk içinde dil, yemekte boğaz, el evinde göz.
Unutulmayacak şeyler, Allah'ın büyüklüğü ve ölümdür. Unutulması gerekenler de,
birine ettiğin iyilik ve sana yapılan kötülüktür.
Hz. Lokman bir gün Davud Aleyhisselâm'a uğradığında, onun demirden halkalar
yapıp birbirine geçirdiğini görmüş. Bunun ne olduğunu merak edip sormak
istemişse de, konuşmak yerine susup sabretmiş. Biraz sonra Davud Aleyhisselâm
demir zırhını tamamlayıp üstüne giyince işin aslı anlaşılmış. Hz. Davud ona
dönerek:
- Bu elbise savaşta darbelere engeldir, deyince Hz. Lokman da:
- Sabretmek güzel şeydir, üzüntüyü giderir, demiş.
|
Galeriden Seçmeler
