İsa aleyhisselam bir ağacın altında dua eden birini gördü. Dikkatlice baktığında
adamın ayakları yürümeyen bir kötürüm olduğunu anladı. İki gözü de görmüyordu.
Vücudunda ise baras hastalığı olduğu anlaşılıyordu. Ama adam bütün bunlara
rağmen ellerini kaldırmış mutluluktan uçacakmış gibi dua ediyordu:
– Ey nice zenginlere vermediği nimeti bana ikram eden Rabbim! Sana ağaçların
yaprakları sayısınca şükürler olsun!.. Hazret-i İsa kötürüm adama yaklaştı:
– Ayağın yürümüyor, gözün görmüyor. Bedenin de sıhhatli görünmüyor? Buna rağmen
çoğu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildiğini düşünmekte, bunun için de
büyük bir mutlulukla şükretmektesin. Hangi nimettir nice zenginlere verilmediği
halde sana verilen?
Kapalı gözleriyle sesin geldiği yana yönelen kötürüm adam dedi ki:
– Efendi! Allah bana öyle bir kalp vermiş ki, o kalple Onu tanıyorum. Öyle de
bir dil vermiş ki, o dille de ona şükrediyorum. Halbuki, dünyanın serveti elinde
olan nice zenginler var ki, kalbinde Onu tanıma sevinci, dilinde de Ona şükretme
mutluluğu yoktur. Ama gel gör ki, ayakları topal, gözleri kör, bedeninde
hastalıklar bulunan bu kötürüm adama Rabbim, bu sevgiyi ihsan eylemiş, bu
nimetin farkına varma tefekkürünü nasip eylemiş. İşte bunu düşününce kendimi
tutamıyor da:
– Nice zenginlere vermediği nimeti bana veren Rabbim! Sana ağaçların yaprakları
sayısınca şükürler olsun! Diye teşekkürden kendimi alamıyorum.
Kafa gözü kapalı da olsa kalp gözü açık olan bu adama yaklaşan İsa aleyhisselam:
– Ver şu elini öyle ise! diyerek elinden tutar, eğilerek görmeyen gözlerinden
öper.
Peygamberin dudaklarının değdiği gözler anında açılır. Karşısındakinin İsa
aleyhisselam olduğunu görünce heyecanlanan adam:
– Sen şu ölüleri dirilten, hastalara şifalar bahşeden mucizelerin sahibi
Peygamber değil misin? der. İsa Peygamber:
– Belli olmuyor mu? deyince:
– Gözlerimden belli oluyor da ayaklarımdan henüz belli değil, der. Tebessüm eden
Hz. İsa:
– Sen hele bir ayağa kalkmayı dene! Deyince, silkinen kötürüm adam dimdik ayağa
kalkar.
Ayakları üzerine dikilebildiğini anlayınca söylediği ilk sözü şu olur:
– Ey Allahın Nebisi, sendeki bu mucizeler de O’ndan değil mi? Öyle ise izin ver
de geç kalmayayım, O’na şükredeyim, diyerek hemen yere iner, başını secdeye
koyar ve der ki:
– Rabbim! Seni tanıyan bir kalple, şükreden bir dil nimetinin şükrünü yapmaktan
acizken, şimdi gören bir çift gözle, yürüyen iki de ayak da lütfettin. Artık
bilemiyorum nasıl şükretmem gerekiyor bu eşsiz nimetler karşısında?
Bu sırada çevreden toplanan halk, gösterdiği bu mucizelerden dolayı İsa
aleyhisselamın elini öpmek isterler. Ama Allahın Nebisi işaret eder:
– Benim değil secdedeki şu kötürüm adamın elini öpün!..
Derler ki:
– Onu secdeye indiren nimetlere biz baştan beri sahibiz. Ama hiç birimiz onun
duyduğu gibi bir mutluluk duymadık.
– Öyle ise, der, tefekkür edin, siz de düşünün.
Sözünü şöyle bağlar Allahın Nebi’si:
– Düşünen sahip olduğu nimetin farkına varır. Düşünmeyen ise kendisini
mahrumiyette sanır!
Kaynak: Yeni aile İlmihali, Ahmed Şahin, Cihan Yayınları
|
Galeriden Seçmeler
