İmam-ı Azam Ebu Hanife rh.a.'in arkadaşlarından, o dönemin hadis ve kıraat
âlimlerinden Süleyman A'meş, bir gece evinde eşiyle tartışmış ve hanımını biraz
incitmişti. Buna rağmen tartışmadan hemen sonra hanımıyla tekrar konuşmak
istemiş, ama hanımı kocasına kırgın olduğu için, adamın sözlerini cevapsız
bırakmıştı.
Adam öfkeyle:
-Niçin bana cevap vermi yorsun? diye hanımını bağırıp, azarladı. Fakat bir cevap
alamadı.
A'meş'in kızı babasına:
-Bu gece olmasa da, yarın sabah konuşur seninle, dediyse de adamın öfkesi
dinmedi:
-Eğer bu gece benimle konuşmazsa, benden kesin boş olsun, dedi.
Kızcağız da annesini konuşması için ikna etmeye çalıştı. Ama annesi inat etti,
konuşmamakta direndi.Karısının konuşmamakta kararlı olduğunu gören A'meş'in ise
az önce öfkeyle ettiği yeminin ciddiyeti aklına geldi, söylediğine pişman oldu.
Eşiyle boş olmaktan kurtulmak için care düşünmeye başladı. Gecenin bir yarısında
giyinip evden cıktı. Doğru Ebu Hanife Hazretlerinin evine gitti. Ebu Hanife onu
içeri alıp derdini sordu. A'meş karısıyla olan hadiseyi anlattı, dert yandı:
-Bu kadın bu tavrıyla benden kurtulup kaçmak istiyor. Beni sıkıntıya sokmasından
korkuyorum. Kendisi çocukların annesidir. Onu boş olmaktan kurtarıp beni
rahatlatacak bir care var mı? diye sordu.
Ebu Hanife:
-Üzme kendini. Allah'ın izniyle bir care bulunur, dedi.
Ebu Hanife, A'meş'in oturduğu yerdeki mescidin müezzinine haber gönderip yanına
çağırdı. Bu gece sabah ezanını henüz vakti girmeden okumasını tenbihledi. A'meş
de evine dönüp, ezanı beklemeye başladı. Daha sabah olmadan okunan ezanı duyan
A'meş'in hanımı, sabah oldu da boşanması gerçekleşti zannederek konuştu:
-Oh be! dedi. Senden kurtuldum, kötü huylu herif!
A'meş ise kıs kıs gülerek cevap verdi:
-Henüz sabah olmadı. Sen de konuşup yeminimi bozdun. Bize çare gösterenden Allah
razı olsun.
Yusuf Yavuz
Semerkand dergisinden alınmıştır.
|
Galeriden Seçmeler
