islamiyet.gen.tr, islami bilgi portalı

3

Sevval

1435

30 Temmuz 2014, Çarşamba
Ramazan Bayramımız Mübarek Olsun http://t.co/xiGj55NxB4

İsim anlamları – N

0

NABİ: (Ar.) Er. 1. Haberci, haber veren. 2. Yüksek, yüce. 3. Büyük Türk şairidir. 17. asrın ikinci yarısında yaşamıştır.

NABİA: (Ar.) Ka. – Yerden çıkıp fışkıran, kaynayan, akan.

NABİYE: (Ar.) Ka. 1. Ulu, şerefli kimse. 2. Sonradan şair olan kimse. 3. Haberci, haber veren.

NACİ: (Ar.) Er. – Necat bulan, kurtulan, selamete kavuşan. Cehennemden kurtulmuş, cennetlik.

NACİL: (Ar.) Er. – Soyu sopu temiz olan kimse.

NACİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Naci).

NADAN: (Fars.) Ka. – Kaba, dobra.

NADİDE: (Fars.) Ka. – Görülmemiş görülmedik. Pek seyrek bulunan, çok değerli.

NADİM: (Ar.) Er. – Pişmanlık duyan, pişman. Tevbe eden.

NADİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Nadim).

NÂDİR: (Ar.) Er. – Seyrek, az, ender bulunur.

NADİ: (Ar.) Er. 1. Nida eden, haykı­ran, çağıran. 2. Toplantı, meclis, (bkz. Nida).

NÂDİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nadir).

NADİYE: (Ar.) Ka. 1. Bağırıp, çağıran, seslenen. 2. Toplantı, meclis.

NÂFERİZ: (Fars.) Er. 1. Göbek düşüren. 2. Koku saçan.

NAFİ’: (Ar.) – Yararlı, kârlı. Şifalı, hayır ve fayda verici şeyler yaratan Allah. – Esmaü’l-Hüsna’dandır. “Abd” takısı alarak kullanılır.

NÂFİA: (Ar.) Ka. – Bayındırlık işleri.

NAFİH: (Ar.) Er. – Üfleyen, üfleyici.

NAFİLE: (Ar.) Ka. – Mal, ganimet, ihsan bağış.

NAFİZ: (Ar.) Er. 1. Delen, delip geçen. İçeriye giren, işleyen. 2. Tesir eden, sözü geçen.

NAFİZE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nafiz).

NÂGEHAN: (Fars.) Ka. – Ansızın, birdenbire.

NAĞME: (Ar.) Ka. – Ahenk güzel ses. (bkz. Ezgi).

NAHİD: (Fars.) Er. – Venüs (zühre) gezegeni. (Arapça’da) Yeni yetişen kız. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

NAHİDE: (Fars.) Ka. – (bkz, Nahid).

NAHİRE: (Ar.) Ka. – Ayın ilk günü ya da son gecesi.

NAİB: (Ar.) Er. – 1. Vekil, birinin yerine geçen, kadı vekili, Şeriata göre hükmeden hakim. 2. Nöbet bekleyen, nöbetle gelen.

NAİBE: (Ar.) Ka. – Vekil, birinin yerine geçen.

NAİL: (Ar.) Er. – Muradına eren, ermiş, ele geçiren. Naili: Divan edebiyatı şairlerinden olup asıl adı Salih’tir. Manastır’da doğmuş, Mısır’da vefat etmiştir.

NAİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nail).

NAİM: (Ar.) Er. 1. Bollukta yaşayış. 2. Cennetin bir kısmı. Daru’n-Naim: Cennet.

NAİMA: (Ar.) Er. – Haleb’te doğmuş, asıl adı Mustafa Naim’dir. Naima tarihiyle meşhurdur.

NAİME: (Ar.) Ka. – Güzel zarif kadın. Nazlı büyütülmüş kadın.

NAİRE: (Ar.) Ka. – Ateş, alev, sıcaklık.

NAKİ: (Ar.) Er. 1. Temiz, pak. 2. Çok ince, çok güzel, zarif.

NAKİB: (Ar.) Er. – Bir kavim veya kabilenin reisi veya vekili. Bir tekkede, şeyhin yardımcısı olan ve en eski derviş veya dede.

NAKİBE: (Ar.) Ka. 1. İnsan ruhu. 2. Akıl.

NAKİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Naki).

NAKŞİDİL: (Ar.) Ka. – Gönül resmi, gönül süsü.

NÂLÂN: (Fars.) Ka. – İnleyen, inleyici, ağlayan, feryad eden. Manası dolayısıyla isim olarak kullanılmamalıdır.

NALE: (Fars.) Ka. – İnleme, inilti.

NALEZEN: (Fars.) Ka. – İnleyen, inildeyen.

NAMAL: (Tür.) Er. – Adın duyulsun, ün kazan.

NAMDAR: (Fars.) Er. – Namlı, ünlü.

NAME: (Fars.) Ka. – Sevgiliye ve aşka ait yazılmış mektup. Mektup. Kitap, dergi.

NAMİ: (Fars.) Er. – Namlı, şöhretli ünlü.

NAMIK: (Ar.) Er. – Yazıcı, katip, yazar

NAMIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Namık).

NAMİYE: (Ar.) Ka. – Olma, yerden bitme kuvvetli, gelişme yetişme.

NAMUS: (Ar.). 1. Kanun nizam. 2. Ar, edep, haya, ırz. 3. Temizlik, doğruluk. 4. Allah’a yakın olan büyük melek.

NAMVER: (Fars.) Er. – Adlı, ünlü.

NARDAN: (Fars.) Ka. 1. Nar taneleri. 2. Gözyaşı damlaları.

NARDANE: (Fars.) Ka. – Nar tanesi.

NARDİN: (Fars.) Ka. – Bir çeşit sümbül.

NARGÜL: (Fars.) Ka. – Ateş renginde, kırmızı gül.

NARİN: (Fars.) Ka. – İnce, zarif yapılı, nazik. Zayıf çelimsiz.

NARİYE: (Ar.) Ka. – Ateşle ilgili, cin peri. – İsim olarak kullanılmaz.

NASIH: (Ar.) Er. – Nasihat eden, öğüt veren. - Nasıh-ı Emin: Hz. Nuh (a.s.).

NÂSIHA: (Ar.) Ka. – (bkz. Nasıh).

NASIR: (Ar.) Er. – Yardımcı, yardım eden (muin). “Abd” takısı alarak kullanılırsa daha iyi olur.Abdünnasır.

NASİB: (a.i) Er. – Pay hisse. Birinin elde ettiği şey. Allah’ın kısmet ettiği şey. – Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır.

NASİBE: (Ar.) Ka. – Dikili taş. Yollara nişan için dikilen taş.

NASR: (Ar.) Er. – Yardım. – Üstünlük (zafer). – Kur’an-ı Kerim’in 110. suresi. Nasrullah: Allah’ın yardımı.

NASRUDDİN: (Ar.) Er. – (Dine yardımı dokunan. – Dilimizde “Nasreddin” şeklinde kullanılır.

NASRULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın nusreti, yardımı.

NASUH: (Ar.) Er. 1. Nasihatçı, öğütçü. 2. Halis, temiz.

NASUHİ: (Ar.) Er. – Bozulmaz şekilde tevbe edici.

NÂŞİD: (Ar.) Er. – Şiir okuyan, şiir söyleyen, şiir yazan.

NÂŞİDE: (Ar.) Ka. – (bkz. Naşid).

NAŞİR: (Ar.) Er. – Neşreden, dağıtan, yayan, yayınlayan.

NATIK: (Ar.) Er. 1. Söyleyen konuşan. 2. Düşünen. 3. Bildiren, bildirici.

NATIKA: (Ar.) Ka. – (bkz. Natık).

NÂYAB: (Fars.) – Bulunmaz. Benzeri olmaz. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NAYMAN: (Moğ.) Er. – Sekiz. Batı Moğolistan’da yaşayan sekiz kabileden oluşan Türk topluluğu.

NAZ: (Fars.) Ka. 1. Kendini beğendirmek için takınılan yapmacık cilve, işve. 2. Bir şeyi beğenmiyormuş gibi gözükme. Şımarıklık. 3. Yalvarma, rica.

NAZAN: (Fars.) Ka. – Nazlı.

NAZENDE: (Fars.) Ka. – Naz edici, nazlı, hoş edalı.

NAZENİN: (Fars.) Ka. 1. Cilveli, oynak. Çok nazlı yetiştirilmiş, şımarık. 2. Narin ince yapılı.

NAZIDİL: (Fars.) Ka. – Gönül nazı, gönül cilvesi.

NAZIM: (Ar.) Er. – Tanzim eden, düzenleyen. Sıra sıra, dizi dizi olan şey.

NÂZIME: (Ar.) Ka. – (bkz. Nazım).

NAZIR: (Ar.) Er. 1. Nazar eden, nezaret eden, bakan, gözeten. 2. Vekil bakan. 3. Bir yüzü bir tarafa yönelik olan.

NAZİF: (Ar.) Er. – Temiz, pak, nazik, zarif ve şık giyimli.

NAZİFE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nazif).

NAZİK: (Fars.) Ka. 1. İnce, narin. 2. Terbiyeli, saygılı. 3. Güzel zarif.

NAZİL: (Ar.) Er. – Yukardan aşağıya inen. Bir yere konan, bir yerde konaklayan.

NAZİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nazil).

NAZİR: (Ar.). – Er. 1. Taze. 2. Altın. 3. Benzer eş.

NAZİRE: (Ar.) Ka. 1. Örnek karşılık. 2. Manzum eserde ayrı vezin ve kafiyede benzer olma hali.

NAZLAN: (Tür.) Ka. – Kendini beğendir, nazlı ol.

NAZLI: (Tür.) Ka. – Naz yapan, kendini ağıra satan. Değer verilen sevgili.

NAZLIGÜL: (Tür.) Ka. – (bkz. Nazlı).

NAZLIHAN: (Tür.) Ka. – (bkz. Nazlı.)

NAZMİ: (Ar.) Er. – Dizme, tertib etme, sıraya koyma. Sıra, tertip. – Vezinli, kafiyeli söz.

NAZMİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Naz-mi).

NAZRA: (Ar.) Ka. – Bir tek bakış.

NAZRET: (Ar.) – Tazelik. 2. Bakma, bakış. 3. İdare, reislik. 4. Nazırlık. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEBA: (Ar.) – Haber. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEBAHADDİN: (Ar.) Er. – Dinin şanı ve şerefi. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

NEBÂHAT: (Ar.) Ka. 1. Şan, şeref, onur. 2. Şan, şeref sahibi.

NEBÂLET: (Ar.) Ka. 1. Zekilik. 2. Büyüklük, ululuk. 3. Cömertlik.

NEBİ: (Ar.) Er. – Haberci. Peygamber.

NEBİH: (Ar.) Er. – Namlı, şerefli.

NEBİHE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nebih).

NEBİL: (Ar.) Er. 1. Yüksek meziyet ve onur sahibi. 2. Akıllı, anlayışlı. Bilgili, faziletli.

NEBİLE: (Ar.) Ka. – (bkz, Nebil).

NEBİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nabiye).

NECÂBET: (Ar.) Er. – Soyluluk, soy temizliği.

NECAETTİN: (Ar.) Er. – Dine girip hidayete eren, kurtulan.

NECÂH: (Ar.) Er. – İsteğine ulaşma. Kurtulma. İhtiyaçlarını temin edebilmek.

NECAT: (Ar.) Er. – Kurtulma, kurtuluş. Selamet.

NECATİ: (Ar.) Er. – Kurtulmaya mensup, kurtuluşla ilgili. Necati: 15 asır meşhur Osmanlı şairi olup asıl adı İsa’dır.

NECCAR: (Ar.) Er. – Dülger. Marangoz. – Daha çok lakab olarak kullanılır.

NECDET: (Ar.) Er. – Kahramanllık yiğitlik, efelik. Korkusuz olmak.

NECEF: (Ar.) Er. – Yüksek, sırt tepe, tümsek. Kufe civarlarında Hz. Ali’nin türbesinin bulunduğu yer.

NECİB: (Ar.) Er. 1. Soyu sopu temiz pak olan kimse. 2. Asilzade, kıymetli, üstün. 3. Güzel ahlak sahibi. – Türk dil kuralı açısından “b/p” olarak kullanılır.

NECİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Necip).

NECİD: (Ar.). – Yüksek yayla. Arabistan’ın sahil ovasına ve çukur sahaya zıt olan yüksek kısım. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NECİL: (Ar.) Er. – Soylu, soyu sopu temiz, kişizade. Asıl.

NECİLE: (Ar.) Ka. – (bkz. Necil).

NECİY: (Ar.) Er. – Sırdaş.

NECİYULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın kurtuluş verdiği kişi. Hz. Peygamberin isimlerinden.

NECLA: (Ar.) Ka. – Çocuk, evlat. Kuşak, soy, nesil.

NECMİ: (Ar.) Er. – Yıldızla ilgili. Necmüddin: Dinin yıldızı. – Dilimizde “Necmettin” şeklinde kullanılmaktadır.

NECMİYE: (Ar.) Ka. – (bkz. Necmi).

NECVE: (Ar.) Ka. – Tümsek ve yüksek yer.

NEDA: (Ar.). – Çiğ, nem rutubet, (bkz. Şebnem). – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEDİM: (Ar.) Er. 1. Meclis arkadaşı, sohbet arkadaşı. 2. Büyükleri fıkra ve hikayeleri ile eğlendiren. Güzel hikayeler anlatan, tatlı konuşan. - Nedim: Osmanlı şairlerinden. Asıl adı Ahmed’tir. Lale devri şairlerindendir.

NEDİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Nedim). -Zengin veya itibarlı bir kadının arkadaşı. Saray hayatında Sultan hanımlarının yardımcıları.

NEDRET: (Ar.). – Azlık, seyreklik, az bulunurluk. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEDVE: (Ar.) Er. – Görüşme konuşma. Daru’n-Nedve’. Cahiliyye zamanında Mekke’de, kabile işlerini konuşmak için yapılmış olan meşhur bina.

NEFASET: (Ar.) Ka. – Nefislik, nefis olma hali. Kıymetlilik.

NEFER: (Ar.) Er. 1. Bir adam, tek kişi. 2. Er, asker.

NEFİ: (Ar.) Er. – Çıkar ile ilgili faydacı, menfaat, kâr. - Nefi’, Divan edebiyatının başarılı şairlerindendir. 4. Murad zamanında yaşamıştır.

NEFİS: (Ar.) Ka. – Çok hoş, hoşa giden, beğenilen.

NEFİSE: (Ar.) Ka. – Pek hoş, çok hoşa giden, en güzel, çok beğenilen.

NEHÂR: (Ar.) Ka. -Gündüz.

NEHİB: (Ar.) Er. 1. Dehşet, korku. 2. Yağmacı, çapulcu. – Türk dil kuralına göre “b/p” olarak kullanılır.

NEHİR: (Ar.) Ka. – Akarsu, ırmak. Çok bol su.

NEHİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nehir).

NEHRİ: (Ar.) Er. – Nehirle ilgili, nehire ait.

NEJAD: (Fars.) Er. – Soy, nesil.

NEMA: (Ar.) Ka. 1. Artma, çoğalma. 2. Büyüme, uzanma. 3. Faiz.

NEMİR: (Ar.) Ka. – Tatlı su.

NEMRUD: (Ar.) Er. – Babil’in kurucusu olduğu sanılan hükümdar. M.Ö. 2640′ta yaşamış Hz. İbrahim’i ateşe attırmıştır. Babil kulesinin onun zamanında yapıldığı söylenmektedir. -İsim olarak kullanılmaz.

NEPTÜN: (Lat.) Er. – Güneşe yakınlığı 8. sırada olan gezegen.

NERGİS:(Fars.) Ka. – Nergisgillerden çiçekleri ayrı veya bir köksap üzerinde şemsiye vaziyetinde bulunan ve beyaz san nevilesi de olan bir süs çiçeği.

NERİM: (Fars.) Er. – Pehlivan, yiğit, bahadır.

NERİMAN: (Fars.) Ka. – (bkz. Nerim). – Rüstem’in dedesi olan Şam’ın babası.

NERMİ: (Fars.) Er. – Yumuşak, gevşeklik.

NERMİN: (Fars.) Ka. – Yumuşak.

NESEFİ: (Ar.) Er. – Yapı ustası.

NESİB: (Ar.) Er. – Soylu, soyu temiz baba.

NESİBE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nesib).

NESİF: (Ar.) Er. – İki kişi arasında olan sır.

NESİL: (Ar.) Er. – Aynı çağda, aynı yaşta bulunan kimselerin tümü, kuşak.

NESİM: (Ar.) Er. 1. Hafif rüzgar. 2. Hoş, mülayim insan.

NESİME: (Ar.) Ka. – (bkz. Nesim).

NESLİ: (Ar.) Ka. – Nesle ait, soya ait.

NESLİGÜL: (a.f.i.) Ka. – Gül soyu, gül gibi güzel soydan gelen.

NESLİHAN: (a.f.i.) Ka. – Han nesline ait, hanın soyundan.

NESLİŞAH: (a.f.i.) Ka. – Şah soyundan gelen.

NESRİN: (Fars.) Ka. – Yaban gülü Ağustos gülü. Mısır gülü. Van gülü.

NEŞTERİN: (Fars.) Ka. – Ağustos gülü, yaban gülü.

NEŞAT: (Ar.) Er. – Sevinç, neşe, şenlik, keyif. İran şairlerinden birisinin adı.

NEŞET: (Ar.) Er. 1. Meydana gelme, gelişme. 2. Kaynak olma, bir mecradan çıkış. Neşet: 19. yy. Türk şairlerinden biri.

NEŞE: (Ar.) Ka. – Neşe keyif, sevinç. Az sarhoşluk, çakırkeyif.

NEŞECAN: (a.t.i.) Ka. – Canın neşesi, mutluluğu.

NEŞEGÜL: (a.f.i.) Ka. – (bkz. Neşe).

NEŞENUR: (Ar.) Ka. – Işık saçan neşe, sevinç. – (bkz. Neşe).

NEŞEVER: (a.t.i.) Ka. – Çok neşeli.

NEŞİD: (Ar.) Er. – (bkz. Neşide).

NEŞİDE: (Ar.) Ka. – Manzum şiir. Atasözü   derecesinde   kullanılan meşhur beyit veya mısra.

NEŞVE: (Ar.) Ka. – Sevinç.

NEVA: (Fars.) Ka. 1. Ses, şada, makam, ahenk, name. 2. Refah, zenginlik. Güç, kudret. 3. Doğu müziğinde bir makam.

NEVADİR: (Ar.). – Az bulunan şeyler. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVÂL: (Ar.). 1. Talih, kısmet. 2. Bahşiş, bağış. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVAZ: (Fars.) Er. – Okşayan, okşayıcı.

NEVBAHAR: (Fars.) Ka. – İlkbahar. Yeni bahar.

NEVBAHT: (f.a.i.) Ka. – Yeni şansı açılmış, şansı açık.

NEVBAR: (Fars.) Ka. 1. Genç kız. 2. Turfanda çıkan meyve ve çiçek.

NEVBARE: (Fars.) Ka. – Turfanda yemiş. Taze yeşillik.

NEVCİ: (Fars.) Er. – Makam, ahenk ve nasip ile ilgili. Ali Şakir’in lakabı.

NEVCİVAN: (Fars.) Er. – Genç, delikanlı.

NEVEDA: (Fars.) Ka. – Yeni tavır, yeni eda. “Nev” ve “eda” kelimelerinden birleşik isim.

NEVESER: (Fars.). – Türk müziğinde birleşik bir makam. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVFEL: (Ar.) Er. – Deniz. (bkz. Derya). Sahabe isimlerindendir.

NEVGÜL: (Fars.) Ka. – Yeni açılmış gül.

NEVHAYAT: (f.a.i.) Ka. – Yeni hayat, yeni yaşam.

NEVHİZ: (Fars.) Er. – Genç. Yeni yetişmiş, yeni çıkmış.

NEVİDE: (Ar.) Ka. – İyi, sevinçli haber.

NEVİN: (Fars.) Ka. – Yepyeni, yeni şey, yeni olan.

NEVİNUR: (Fars.) Ka. – Renk ışık.

NEVİR: (Ar.) Ka. 1. Parlaklık. 2.Ağaç çiçeği.

NEVİT: (Fars.) Er. – İyi, sevinçli haber, müjde.

NEVNİHAL: (Fars.) Ka. – Taze fidan, ağacın taze sürgünü.

NEVRA: (Ar.) Ka. 1. Işıklı olma, parlaklık. 2. Çiçek, özellikle beyaz çiçek.

NEVRED: (Fars.). – Gezen, dolaşan, yol alan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVREDDİN: (Ar.) Er. – Dinin ışığı, aydınlığı. – Türk dil kuralına göre “d/t” olarak kullanılır.

NEVRES: (Fars.). – Yeni yetişen, yeni biten. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVRESTE: (Fars.) Ka. – (bkz. Nevres).

NEVRİYE: (Ar.) Ka. – Işıkla, parlaklıkla, aydınlıkla ilgili.

NEVRUZ: (Fars.) Ka. 1. Yeni gün. 2. İlkbahar başlangıcı. 3. Türk müziğinin makamlarından.

NEVSAL: (Fars.) Er. – Yeni yıl.

NEVSALE: (Fars.) Ka. – Genç, taze, küçük.

NEVŞAH: (Fars.) Er. 1. Yeni dal. 2.Yeni bilmiş geyik boynuzu.

NEVZAD: (Fars.) Er. – Yeni doğmuş. Yeni doğan. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır.

NEVZAR: (Fars.). – Yeni ağlayış, ağlaması güzel olan. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEVZENİN: (Fars.). – Yeni tarz yeni yöntem. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NEYYİR: (Ar.) Er. – Nurlu, parlak. Işıklı cisim. Güneş.

NEYYİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Neyyir).

NEYZEN: (Fars.) Er. – Ney çalan kimse.

NEZAFET: (Ar.) Ka. – Temizlik, paklık.

NEZÂHAT: (Ar.) Ka. – Temizlik, paklık. İncelik, rikkat.

NEZÂKET: (Fars.) Ka. 1. Naziklik. 2. Zariflik, incelik. 3. Terbiye. 4. Ehemmiyet.

NEZİH: (Ar.) Er. – Temiz, pak.

NEZİHE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nezih).

NEZİHİ: (Ar.) Er. – Temizlik, saflık, incelikle ilgili.

NEZİR: (Ar.) Er. 1. Birini doğru yola (Sırat-ı Müstakim’e) yöneltmek için Allah’ın azabıyla gözdağı vererek korkutmak. 2. (Fıkıh’ta) Adak, dilek, tahsis. 3. Kendisini Allah yoluna adayan kişi. Kur’an’da 40′tan fazla yerde geçmektedir. Hz. Peygamberin isimlerinden.

NEZİRE: (Ar.) Ka. – (bkz. Nezir).

NEZZAM: (Ar.) Er. – Nizam veren düzenleyen.

NİDA: (Ar.) Ka. 1. Çağırma, bağırma, seslenme. 2. Ses verme.

NİGAH: (Fars.) Ka. 1. Bakış, bakma. 2. Göz.

NİGAR: (Fars.) Ka. 1. Resim. 2. Resmedilmiş, resmi yapılmış. Put. 3. Sevgili. 4. Türk musikisinde bir makam. Nigar Hanım: Meşhur kadın şairlerdendir. Osman Paşa’nın kızıdır.

NİHAD: (Fars.) Er. – Tabiat huy, yaratılış, kişilik, bünye. – Türk dil kuralı açısından “d/t” olarak kullanılır.

NİHAL: (Fars.) Ka. 1. Sevgili. 2. Taze, düzgün fidan, sürgün.

NİHALE: (Ar.) Ka. 1. Yeni yetişmiş, düzgün, fidan. 2. Avcı, korkuluğu. 3. Döşeme, döşenecek şey.

NİHAN: (Fars.) Ka. – Gizli, saklı. Bulunmayan, görünmeyen.

NİHAVEND: (Fars.) Ka. 1. İran’ın batı yöresinde ünlü bir kent. 2. Musikide bir makam.

NİHAYET: (Ar.). 1. Son. Sonunda. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NİJAD: (Fars.) Er. – Soy, nesil, ne-seb. Tabiat, cibilliyet, (bkz. Nejad).

NİKÂN: (Fars.) – İyiler, hoşlar. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NİKBİN: (Fars.) Ka. – İyimser.

NİKHU: (Fars.) – İyi huylu, huyu güzel. – Kadın ve erkek adı olarak kullanılır.

NİL: (Ar.) Ka. 1. Çivit otu. 2. Mısır’dan geçen Akdeniz’e dökülen meşhur nehir.

NİLAY: (Ar.) Ka. – İki nil. Seyhan ve Ceyhan nehirleri. Fırat ve Dicle nehirleri.

NİLGÜN: (Fars.) Ka. – Çividî, çivit renginde, lacivert.

NİLHAN: (Ar.) Ka. – Nil havzası hanlarından.

NİLSU: (Tür.) Ka. – (bkz. Nil).

NİLÜFER: (Fars.) Ka. – Çiçek adı.

NİMET: (Ar.) Ka. 1. İyilik, lütuf, ihsan, bahşiş. 2. Azık, yiyeceğe, içeceğe dair şeyler. 3. Saadet, mutluluk. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NİMETULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın nimeti.

NİMRE: (Ar.) Ka. – Dişi kaplan.

NİSA: (Ar.) Ka. 1. Kadınlar. 2. Kur’an-ı Kerim’in 4. suresi.

NİSAN: (Süry.) Ka. 1. Bolluk, bereket, cömertlik. 2. İlkbaharın 4. ayı.. 3. Sur.

NİŞAN: (Fars.) Er. 1. İm, iz, belirti. 2. Amaç, hedef. 3. Tuğra, madalya.

NİŞANBEY: (f.t.i.) Er. – (bkz. Nişan).

NİYAZ: (Fars.) Er. 1. Yalvarma, yakarma. Dua. 2. Bazı tarikatlarda küçüğün büyüğe karşı olan selam, saygı ve duası. 3. İhtiyaç, muhtaçlık.

NİYAZİ: (Fars.) Er. 1. (bkz. Niyaz). 2. Yalvarıcı, niyaz edici. Sevgili. Türk mutasavvıflarından birisi. 18. yy.’da yaşamıştır.

NİZAM: (Ar.) Er. 1. Dizi, sıra. Düzen, usul, tertip, yol, kaide. 2. Kanun­lar. 3. Hindistan’daki küçük devletlerin hükümdarlığı. Nizamüddin: Dinin nizamı, düzeni. – Dilimizde “Nizamettin” olarak kullanılır.

NİZAMİ: (Ar.) Er. 1. Usulüne uygun, terkipli, düzenli. 2. Kanun ve nizama ait, onunla ilgili.Nizami; İran’ın en büyük şairlerinden olup, Genceli’dir.

NUH: (Ar.) Er. – Nuh peygamber. Kur’an-ı Kerim’de ismi geçen 25 peygamberden baştan 3. sırada gelen kişi. Zamanında Nuh tufanı olmuştur. Kur’an-ı Kerim’in 71. suresinin adı.

NUHAYLE: (Ar.) Er. – İrak’ta, Kufe’ye yakın bir mevki.

NUHBE: (Ar.) Ka. – Herşeyin seçilmişi, seçkin, seçilmiş, aydınlanmış.

NUHCAN: (a.t.i.) Er. – (bkz. Nuh).

NUHİ: (Ar.) Er. – Nuh’a ait, Nuh ile ilgili. Pek eski.

NUMAN: (Ar.). 1. Kan. 2. Gelincik. Hanefi Mezhebi’nin imamı, Nu’man b. Sabit.

NUR: (Ar.) Ka. 1. Aydınlık, parıltı, parlaklık, niran. 2. Mekke’deki Hıra dağı. Işığın bir şeye yansımasından meydana gelen parlaklık. Zünnureyn: Hz. Peygamberin 2 kızıyla evlendiği için Hz. Osman’a verilen unvan, onur sahibi. Kur’an-ı Kerim’in 24. suresinin adı.

NURAL: (a.t.i.) Ka. – Nur, ışık al, ışıklı ol.

NURALEM: (Ar.) Ka. – Evrenin nuru, alemi aydınlatan.

NURALP: (a.t.i.) Er. – Nurlu, yiğit.

NURAN: (Fars.) Ka. – Işıklı. Nurlu, nura ait.

NURANİ: (Fars.) Er. – Işıklı, ışık saçan. Saygı uyandıran, nurlu.

NURATAY: (a.t.i.) Er. – (bkz. Nuralp).

NURAY: (a.t.i.) Ka. – Işık saçan ay. Ayın en çok ışık saçtığı dönem.

NURBAKİ: (Ar.) Er. – Sürekli aydınlık olan, nurlu sabah.

NURBANU: (a.f.i.) Ka. – Nur yüzlü hanım, gelin, prenses. – Nur ve ba-nu’dan birleşik isim.

NURBAY: (a.t.i.) Er. – Nurlu, aydınlık kimse.

NURCAN: (a.t.i.) Ka. – Canlı, neşeli, hayat dolu.

NURCİHAN: (a.f.i.) Ka. – Cihan’ın nuru, ışığı. Dünyaya ışık saçan. Türk-Hind imparatoru Cihangir’in zevcesi.

NURCİVAN: (a.f.i.) Er. 1. Parlak, neşeli, genç. 2. Mert, gözüpek, genç.

NURÇİN: (a.f.i.) Ka. – Nur toplayan, ışık derleyen,

NURDAĞ: (a.t.i.) Er. – Nurdağı, Nurdan dağ.

NURDAN: (a.t.i.) Ka. – Nur’a ait, nurdan yapılmış.

NURDANAY: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nurdan).

NURDİL: (a.f.i.) Ka. – Nurlu, ışıklı gönül.

NURDOĞAN: (a.t.i.) Ka. – Nurlu insan.

NUREDDİN: (Ar.) Er. – Dinin nuru, ışığı.

NUREFŞAN: (a.f.i.) Ka. – Aydınlık veren, ortalığı ışık içinde bırakan. -Nur ve efşan kelimelerinden birleşik isim.

NUREL: (a.t.i.) Ka. – Nurlu el.

NURER: (a.t.i.) Er. – Nurlu insan.

NURERSİN: (a.t.i.) Er. – (bkz. Nurer).

NURFER: (a.f.i.) Ka. – Işık ve aydınlık.

NURFİDAN: (a.f.i.) Ka. – Taze ve pırıl pırıl genç, zarif hanım.

NURGÖK: (a.t.i.) Ka. – Nurlu, aydınlık gökyüzü.

NURGÜL: (Fars.) Ka. – Gülün en parlak olanı.

NURGÜN: (a.t.i.) Ka. 1. Nurlu gün, ışıklı gün. 2. Günün ve bütün hayatın nurlu parlak olması.

NURHAN: (a.t.i.) Ka. – Nur’un yöneticisi, hakimi.

NURHİLAL: (Ar.) Ka. – (bkz. Nuray).

NURİ: (Ar.) Er. – Nura ait, nurla ilgili.

NURİNİSA: (Ar.) Ka. – Nurlu kadın.

NURIŞIK: (a.t.i.) Ka. – Bol ışık, aydınlık.

NURİYYE: (Ar.) Ka. – Rufai tarikatı şubelerinden biri.

NURKAN: (a.t.i.) Er. – Temiz, berrak soydan gelen.

NURKUT: (a.t.i.) Er. – (bkz. Nurkan).

NURMAH: (Fars.) Ka. – Işıklı ay, ay gibi güzel ve nurlu.

NURMELEK: (Ar.) Ka. – (bkz. Melek).

NURNİGAR: (a.f.i.) Ka. – Işıklı, aydınlık, sevgili.

NUROL: (a.t.i.) Er. – Nurlu ol, ışıklı ol.

NURPERİ: (a.f.i.) Ka. – Işıklı, peri kadar güzel.

NURSABAH: (Ar.) Ka. – Aydınlık sabah.

NURSAÇ: (a.t.i.) Ka. – Işık saç, aydınlat.

NURSAL: (a.t.i.) Er. – Işık saç, aydınlat.

NURSEL: (a.t.i.) Ka. – Nur, ışık seli akışı.

NURSELİ: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nursel).

NURSEMA: (Ar.) Ka. – Işıklı, aydınlık gökyüzü.

NURSEN: (a.t.i.) Ka. – Nurlu, ışıklı, kişi, insan.

NURSENİN: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nursen).

NURSER: (a.f.i.) Ka. – Nurlu, aydınlık, münevver kafalı insan.

NURSEREN: (Ar.) Ka. – (bkz. Nurser).

NURSEV: (a.t.i.) Ka. – Işığı sev.

NURSEVİL: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nursev).

NURSİM: (Fars.) Ka. – Aydınlık ve gümüş gibi parlak.

NURSİMA: (Fars.) Ka. – Işıklı, aydınlık yüz.

NURSİNE: (Fars.) Ka. – Işıklı, aydınlık yürek.

NURSU: (a.t.i.) Ka. – Nurlu su.

NURSUN: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nurser).

NURŞAH: (Fars.) Er. – Parlak hükümdar.

NURŞEN: (Fars.) Ka. – Çok çok ışıklı, neşeli insan.

NURTAÇ: (a.t.i.) Er. – Nurdan taç.

NURTAN: (a.t.i.) Er. – Işıklı tan.

NURTANE: (a.t.i.) Ka. – Nurlu, biricik insan.

NURTEK: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nurtane).

NURTEKİN: (a.t.i.) Er. – Aydın ve güvenilir, emin.

NURTEN: (a.t.i.) Ka. – Beyaz, parlak, ten.

NURULLAH: (Ar.) Er. – Allah’ın nuru.

NURVER: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nursun).

NURVEREN: (a.t.i.) Ka. – (bkz. Nursun).

NURZAT: (Tür.) Er. – Nurlu, aydınlık kişi.

NURZEN: (a.f.i.) Ka. – Nurlu, ışıklı kadın.

NURZER: (Ar.) Ka. – Altın gibi parlak ışık, altın ışık.

NUSRET: (Ar.). 1. Yardım. 2. Allah’ın yardımı. 3. Zafer, muzafferiyet. Basan, üstünlük. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NUSRETTİN: (Ar.) Er. 1. Dinin yardım ettiği. 2. Dinin başarılı temsilcisi.

NUŞAT: (Fars.) Er. – İçkiden sarhoş olmuş, mest olmuş.

NUŞİN:: (Fars.) Er. – Tatlı, hoş, güzel.

NUŞİREVAN: (f.h.i.) Er. – İran’da 531-579 yıllan arasında hükümdarlık etmiş ve doğruluğuyla şöhret bulmuş olan Sasani Şahı, “adil” lakabıyla anılır.

NUTKİ: (Ar.) Er. – Söz, lakırdı, konuşma. Nutuk, söylev, söyleyen.

NUYAN: (Fars.) Er. – Şehzade, prens.

NÜKHET: (Ar.) Ka. 1. Nükteler, herkesin anlayamayacağı ince, zarif, manalı sözler. 2. Koku.

NÜVE: (Ar.). – Çekirdek. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NÜVEYT: (Ar.). – Çekirdekçik. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

NÜVİD: (Fars.) Ka. – Müjde, muştu. Hayırlı haber. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Türk dil kuralı açısından son harf olan “d/t” olarak kullanılır.

NÜVİDE: (Fars.) Ka. – (bkz. Nüvid).

NÜZHET: (Ar.). 1. Neşe, eğlence, eğlence yerlerini seyredip gezme. 2, Sevinç, ferahlık. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.

Yorum Yap

islamiyet.gen.tr - Copyright ® 2005-2012 | Kullanım Koşulları // Google+